هنر، معماری و دکوراسیون

امروز یازدهم سپتامبر است. 9 سال پیش در چنین روزی 19 نفر از تروریست‌های حزب القاعده چهار هواپیمای مسافربری را ربودند و با دو تا از آن‌ها برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی (World Trade Center) را به نابودی کشاندند. تمامی مسافران این هواپیما‌ها و تعداد زیادی از افرادی که در برج‌ها حضور داشتند کشته شدند و نتیجه‌ی این فاجعه قربانی شدن حدود 3000 انسان بی‌گناه بود. ضمن آرزوی شادی روح قربانیان این حادثه‌ی دلخراش، بد نیست کمی در رابطه با معماری و طراحی این دو برج بدانیم.

روز بیستم سپتامبر سال 1962، سازمان ترابری آمریکا، مینورو یاماساکی (Minoru Yamasaki) را به عنوان معمار اصلی و شرکت امری راث و پسران (Emery Roth & Sons) را به عنوان معماران دستیار برای طراحی و ساخت مرکز تجارت جهانی معرفی کرد. ایده‌ی برج‌های دوقلو از یاماساکی بود. طرح اصلی او این بود که هر یک از برج‌ها 80 طبقه باشند. برای اینکه نیاز سازمان ترابری به 930,000 متر‌مکعب فضای اداری تامین شود، لازم بود هر برج به بلندی 110 طبقه ساخته شود.

لابی مرکز تجارت جهانی (ساختمان یک) – هشتم اوت سال 2000

عامل اصلی محدود کننده‌ی ارتفاع ساختمان مشکل آسانسور‌ها است. هرچه ساختمانی بلندتر باشد به آسانسور‌های بیشتری برای آن نیاز است و در نتیجه فضای بیشتری صرف کانال‌های آسانسور می‌شود. یاماساکی و مهندسان تصمیم گرفتند از سیستم جدیدی با لابی‌های هوایی (sky lobbies) استفاده کنند. به این صورت که مردم بتوانند از یک آسانسور اصلی و با ظرفیت بالا که در لابی‌های هوایی قرار دارد، به آسانسور‌های منطقه‌ای که هر کدام در بخشی از طبقات هتل جا‌به‌جا می‌شوند بروند. به این ترتیب تمام آسانسور‌های منطقه‌ای در یک کانال مشترک قرار می‌گرفتند. لابی‌های هوایی که در طبقات 44 و 78 هر برج قرار داشتند، باعث می‌شدند از آسانسور‌های منطقه‌ای استفاده‌ی بهینه شود و با کاهش تعداد کانال‌های آسانسور، فضای قابل استفاده در هر طبقه را بین 62 تا 75 درصد افزایش می‌دادند. مرکز تجارت جهانی مجموعاً دارای 95 آسانسور اصلی و منطقه‌ای بود. این سیستم الهام گرفته از سیستم متروی زیرزمینی شهر نیویورک (New York City Subway) بود، که قطارهای منطقه‌ای در ایستگاه‌های منطقه‌ای و همه‌ی قطار‌ها در ایستگاه‌های اصلی توقف می‌کنند.

مدیریت طبقات و آسانسور‌های مرکز تجارت جهانی

طرح یاماساکی برای مرکز تجارت جهانی، که هجدهم ژانویه سال 1964 به اطلاع عموم رسید، نیازمند نقشه‌ای به شکل مربع و به طول ضلع تقریباً 63 متر بود. ساختمان‌ها با پنجره‌های دفتریِ باریک به پهنای 46 سانتی‌متر طراحی شده بودند تا ترس یاماساکی از ارتفاع و اشتیاق او برای ساختن ساختمانی که کارمندان در آن احساس امنیت خواهند کرد را بازتاب کنند. در طرح یاماساکی، ساختمان‌ها دارای نمایی پوشیده شده با آلیاژ آلومینیوم بودند. مرکز تجارت جهانی یکی از قابل‌ توجه‌ ترین ایده‌گیری‌های آمریکا از کارهای لوکوربوزیه (Le Corbusier) و همین‌طور نمایان‌گر سبک طراحی گوتیک و نو‌گرای یاماساکی بود.

نقشه‌ی مرکز تجارت جهانی علاوه بر برج‌های دوقلو، شامل چهار ساختمان کم ارتفاع دیگر که اوایل دهه‌ی 1970 ساخته شدند نیز بود. ساختمان هفتم مرکز تجارت جهانی که دارای 47 طبقه بود هم دهه‌ی 1980 به بخش شمالی این مجتمع اضافه شد. مجتمع اصلی مرکز تجارت جهانی مجموعاً بلوکی به بزرگی 65,000 متر‌مکعب را اشغال می‌کرد.

چینش ساختمان‌ها و زمین ساخت مرکز تجارت جهانی

ادم رید تاکر (Adam Reed Tucker)، معمار و لگوساز حرفه‌ای آمریکایی، برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی را با استفاده از قطعات لگو ساخته است. جزئیات بیشتر را در نوشته‌ی « بزرگترین بنا‌های جهان با استفاده از قطعات لگو ساخته شدند » بخوانید.